Unglingar á Selfossi styrkja Aflið
Unglingarnir sem söfnuðu fyrir Aflið
Á Selfossi er haldin góðagerðarvika einu sinni á ári. Þá gera unglingarnir góðvekr og safna peningum með því að halda þrjú böll fyrir börn á grunnskólaaldri.
Markmið Góðgerðarvikunnar eru að vekja athygli og gleðja bæjarbúa og hjálpa öðrum, en einnig til að vekja athygli á þessum góðu unglingum sem þar búa. Þetta er líka til að kynna gildin við félagstörf og sjálfboðaliðastörf fyrir unglingunum.
Unglingarnir kjósa sjálfir um hverja á að styrkja og hafa þau mikla skoðun á því en á endanum er lýðræðið sem ræður og að sjálfsögðu eru allir ánægðir með valið. Að þessu sinni varð Aflið á Akureyri fyrir valinu og söfnuðu krakkarnir dágóðri upphæð.
Viljum við Aflskonur koma á framfæri kærum þökkum fyrir þetta, og erum við svið ánægðar að sjá svona frábært ungt fólk í landinu okkar 
Finnum fyrir stuðningi úr samfélaginu
Þó við vinnum í hljóði, berst nafn okkar þó víða.
Það er gaman að geta sagt frá því að krakkar á Selfossi söfnuðu pening til góðgerðamála og ákváðu að styrkja Aflið. Við verðum eiginlega hálforðlausar þegar við fáum svona gleðifregnir.
Ekki var verra að fá þær fréttir úr Menntaskólanum á Akureyri, að á góðgerðardögum þar ákvað einn bekkur að selja armbönd til styrktar Aflinu. Söfnuðu þau rúmlega 50þús krónum og fóru Aflskonur þangað í dag til að veita því móttöku.
Ástarþakkir fyrir okkur allir saman, þið eruð ómetanleg, hvert og eitt ykkar.
Takk takk takk.
Saga skjólstæðings
Við erum þakklátar þegar skjólstæðingar okkar leyfa okkur að birta sögu sína, og þessi saga er ein þeirra.
Nýtt líf eftir leit að hjálp í 50 ár.
Ég fæddist í heimavistarskóla þar sem móðir mín var í nokkur ár skólastjóri og að mestu eini kennarinn í u.þ.b. 40 barna skóla. Skólahaldinu fylgdi sauðfjár- og kúabúskapur sem faðir minn sinnti um. Sökum mikilla anna foreldra minna var ég að miklu leyti í umsjá matráðskonu skólans og stúlkna sem fengnar voru til aðstoðar. Ég tel að ég hafi einhverra hluta vegna ekki náð að tengjast móður minni tilfinningalega sem barn.
Ég hef líklega verið sex ára. Einn þáttur í dagskrá jólaskemmtunar í samkomuhúsi sveitarinnar var að láta mig standa við púlt og lesa upp sögu.
Ég hef sennilega verið að verða tíu ára þegar ég hætti að væta buxur.
Ég gæti hafa verið níu eða tíu ára þegar ég fékk að fara í nokkurra daga heimsókn til afa og ömmu sem bjuggu á sveitabæ í öðrum landshluta. Ég var send þangað með rútu og gisti í húsakynnum frænda míns og fjölskyldu hans. Á bænum var gamall maður sem hafði verið tekinn í fóstur sem barn, hafði alist upp á bænum og tekið þátt í lífi fjölskyldunnar gegnum árin. Þessi maður lokkaði mig inn í herbergi, káfaði og strauk mér þar til ég sleit mig lausa og skaust út úr herberginu. Sagði engum frá.
Minningar lokaðar niðri, tilfinningalegt frost.
Engar vinkonur. Fá tækifæri til að leika við önnur börn nema eigin systkini.
Heimavistarskóli frá 10-15 ára aldurs. Í skólann með rútu á sunnudagskvöldum, heim með rútunni síðdegis á föstudögum. Stuttu áður en ég fór í fyrsta skipti í skólann var ég send í nokkra daga á bæ í sveitinni til vinafólks foreldra minna. Tilgangurinn var að „venja mig við“. Á bænum bjuggu þrír einstaklingar, allt fullorðið fólk. Þrátt fyrir góðvild þessa fólks var ég skíthrædd og algerlega frosin.
Í skólanum tókst mér að einbeita mér að náminu og ná ágætiseinkunnum. Það bjargaði lífi mínu því allt frá fyrsta degi einkenndist veran í skólanum af útilokun úr hóp ásamt háði og niðurlægingum af hálfu skólasystra. Ég minnist þess ekki að hafa verið spurð í hvernig fötum ég vildi vera í skólanum. Foreldrar voru beðnir að hafa sem minnst samband við nemendur til að þeim „leiddist síður“. Líðanin oft svakaleg. Nánast mállaus lengi. Seinni árin voru nokkrar skólasystur sem gáfu sig að mér og reyndu að vingast við mig, það hjálpaði. Það sem bjargaði mestu var að fara í unglinganám til höfuðborgarsvæðisins því þar með lauk eineltinu.
Ég var 16 eða 17 ára. Heimilisfólkið var í heyskap, sumir úti á túni að sækja hey á vagn, aðrir bak við hlöðu að moka heyinu inn. Þannig háttar til á bænum að enginn sá þegar farandsölumaður kom í hlaðið. Ég var ein inni, sat á eldhúsbekknum til að geta fylgst með þegar fólkið kæmi með næsta heyvagn. Maðurinn kom beint inn og byrjaði að segja eitthvað sem mér þótti ógnandi og mjög óviðeigandi. Mér tókst að skjótast framhjá honum, hlaupa til hinna, láta sem ekkert væri.
Ég fór smátt og smátt í það að vinna, gera gagn, til að fá hrós eða til að ganga fram af foreldrum mínum og það þróaðist út í að vinna til að mér liði betur. Eg fékk útrás. Þeim mun meira sem ég vann, þeim mun betur leið mér. En samt var alltaf eitthvað sem breyttist ekki. Ég reyndi að vera fullkomin, tók ekkert að mér nema ég væri viss um að geta unnið það vel og lokið verkefninu helst óaðfinnanlega. Vildi að öllum líkaði vel við mig.
Þoldi ekki að heyra nafnið mitt, vildi helst ekki sjá myndir af mér. Gætti þess alveg frá unglingsaldri að halda þyngdinni í skefjum, borða hollan mat, borða ekki of mikið. Fannst ég alltaf feit og ekki falleg. Varð samt stundum hissa þegar ég leit í spegil og sá manneskju sem var alls ekki ljót því innst inni fannst mér eitthvað allt annað.
Vildi vera ósýnileg. Fannst ég vera öðruvísi, var ég vitlaus? Heimsk? Fannst ég ekki skipta neinu máli og ekkert sem ég sagði skipti máli. Mér var alveg sama um allt, hafði engar skoðanir á hlutunum eða vissi ekki hvaða skoðanir ég hafði. Nema þegar ég eignaðist börnin, þá var mér ekki sama. En eftir því sem þau stækkuðu og komust á unglingsaldur, þeim mun erfiðara átti ég með samskipti við þau og fannst það oft erfitt. Þetta var samt eitthvað sem ég réði ekki við, tilfinningarnar voru bara þannig að ég gat ekki verið ég sjálf gagnvart þeim, einhver spenna í mér.
Ég var krakki þegar ég ákvað að hætta að brosa og ætlaði ekki að hlæja framar. Skemmtilegt, hvað er það? Að njóta, hvað er það? Finnst mér eitthvað? Slaka á, hvað er það? Ég má ekki slaka á. Beita sjálfa mig hörku. Óútskýrð vanlíðan. Alltaf á varðbergi. Treysti fáum og sleit vinasamböndum, lítil lífsgleði, stöðugt samviskubit, flótti, alltaf sammála öllum, stöðugur ómeðvitaður ótti, mikil spenna, líka í líkamanum, félagsfælni, skert minni og einbeiting, pirringur, sjálfsásakanir, hélt að þetta ætti að vera svona, vissi ekki af hverju ég var svona, versnaði með árunum. Sært dýr bítur frá sér. Fann Aflið eftir leit að hjálp í 50 ár og eignaðist nýtt líf.
Ég er óendanlega þakklát fyrir alla hjálpina og fyrir að geta alltaf leitað í Aflið.
Aflið fær styrki
Aflið á góða að, og er svo gott að finna fyrir styrk frá hinum og þessum í þjóðfélaginu.
Birkir Sigurðsson kom færandi hendi og færði Aflinu peningaupphæð er safnast hafði á árshátíð Eylífs, sem er Eyjafjarðardeild vélsleðamanna Íslands.
Þær góður konur Sigríður Ágústsdóttir, Bryndís Þórhallsdóttir og Guðrún Jóhannesdóttir komu og færðu Aflinu styrk, en þessar góður konur eru í Soroptimistafélaginu á Akureyri.
Ljósmæðrafélag Íslands gaf Aflinu einnig peningaupphæð, og kunnum við þessum góða fólki okkar bestu og dýpstu þakkir.
Aflskonur héldu sín litlu jól líkt og venjulega og voru svo heppnar að Lostæti styrki þær um jólahlaðborð. Kjarnafæði gaf þeim hangikjöt ,B.Jensen gaf inneign, Nói Siríus styrkti þær um konfekt, Mjólkursamsalan gaf rjóma fyrir jólin, Abaco gaf þeim góðan aflsátt af gjafabréfum, og Purity Herbs gaf slökunarolíu.
Aflskonur vilja koma á framfæri kærum þökkum fyrir allar gjafirnar og styrkina sem okkur hafa borist, ástarþakkir fyrir okkur 
Regla Musterisriddara færir Aflinu styrk
Í vikunni komu öðlingspiltar úr Reglu Musterisriddara á Akureyri færandi hendi til Aflsins. Þeir færðu Aflskonum 50.000kr í styrk, en gefum riddurnum orðið.
“Af tilefni 30 ára afmælis Reglu musterisriddara á Akureyri var tekinn sú ákvörðun að styrkja gott málefni og var Aflið samtök gegn kynferðis – og heimilisofbeldi á Norðurlandi fyrir valinu. Það er von okkar að styrkur þessi nýtist vel í því óeigingjarna starfi sem Aflið stendur fyrir hér á Norðurlandi.
Riddaramusterið Askja er Regla Mustrisriddara á Akureyri og er til húsa í Strandgötu 23. Regla Musterisriddara er samfélag manna sem saman og hver fyrir sig leitast við að tileinka sér þau gildi sem teljast vera hin góðu í mannlegum samskiptum.Við viljum koma fram við aðra sem heiðursmenn og heiðurskonur. Musterisriddari leitast við að vera góð fyrirmynd.Grundvöllur þess að sú viðleitni skili árangri er vímulaust líf.”
Það er ómetanlegt fyrir samtökin að fá svona styrk, og finna þessa velvild og þennan hlýhug sem að baki stendur.
Aflið þakkar kærlega fyrir sig
Garðar Lárusson afhendir starfskonum Aflsins styrkinn, Anna María Hjálmarsdóttir (t.v.) og Birgitta Sæmundsdóttir (t.h) tóku við honum.
Árlegir styrktartónleikar Aflsins 2.nóvember
|
Árlegir styrktartónleikar Aflsins verða að þessu sinni miðvikudaginn 2.nóvember. Tónleikarnir verða í Akureyrarkirkju og að venju munu frábærir listamenn koma þar fram. Þar koma fram;
Karlakór Akureyrar-Geysir- Valmar Väljaots Kynnir kvöldsins verður Jokka Miðaverði er stillt í hóf, eða 1.500kr og athugið við erum ekki með posa |
12 spora fundir Aflsins
Miðvikudaginn 5.október fer Aflið af stað með 12 spora fundi.
Þeir verða haldnir í húsnæði Aflsins, Brekkugötu 34, nh. gengið inn á bakvið.
Allir velkomnir!
Hópastarf Aflsins að hefjast
Nú fer hópastarf Aflsins að hefjast, og er fólk vinsamlegast beðið um að hafa samband við okkur í Aflssímann; 857-5959, og skrá sig.
Aflið býður upp á hópa fyrir þolendur af báðum kynjum, aðstandendur og svo enskumælandi konur.
Einnig mun fara af stað 12 spora hópur í byrjun október, það verður nánar auglýst síðar.
Aflið will have self help group for women who talk english this autumn. Please call us 857-5959 before 26th of september to register.
Hægt er að skrá sig til 26.septbember.
Ný stjórn Aflsins
Á aðalfundi Aflsins, 1.septemeber síðastliðin, var kosin ný stjórn. Vill Aflið bjóða nýja stjórnarmeðlimi velkomna til starfa, en þær eru;
Eygló Sigurðardóttir, Hrefna Björg Waage Björnsdóttir, Birgitta Sæmundsdóttir, og Friðbjörg Jóhanna Sigurjónsdóttir. Þær sem sitja áfram í stjórn eru Anna María Hjálmarsdóttir, Sigríður Þórisdóttir og Jóhanna G Birnudóttir.
Nýja stjórnin hittist í dag og skiptu með sér verkum og eru þá þær Anna María og Sigríður formenn, Hrefna Björg er gjaldkeri, Eygló er ritari og hinar meðstjórnendur.
Er það von hinnar nýju stjórnar að samstarfið verði farsælt og ánægjulegt.
Drekaslóð og Aflið “planka”
Aflskonur og Drekarslóðarkonur planka af mikilli innlifun í kirkjutröppun Akureyrar